Selecteer een pagina

De zon laat me de warme stralen op mijn gezicht voelen. Een grote witte orchidee staat voor mijn raam. De bloemen staan volledig open. Achter de stralende orchidee staan de bomen en schitterend bij. Heel stil, het waait niet. De zon laat zich uit over de bomen, de bladeren schitteren.

Achter mijn bureau op kantoor geniet ik van de rust wanneer de telefoon overgaat.

Mevrouw, u moet mij helpen want ik weet het niet meer.

  • Wat is er gebeurt mevrouw?

Mijn dochter luistert niet naar me. Ze schreeuwt en slaat mij.

  • Waar bent u nu mevrouw?

Ik heb mezelf opgesloten in de badkamer want mijn dochter is zo sterk als ze boos is.

  • Waarom is uw dochter zo boos?

Ik vertelde haar dat ze niet naar de dagbesteding kon omdat er te weinig leidinggevende zijn, er zijn er een paar ziek thuis in verband met corona. Mijn dochter begrijpt het niet. Toen ze zo boos werd wilde ze ook haar medicijnen niet innemen en daarom is ze nu nog veel drukker.

Mevrouw geeft me het adres en ik kom langs.

De boze verwarde dochter deed de deur open en zei: “Jij moet weg! Jij moet weg!”

  • Goede morgen Nadia, mag ik even binnenkomen?

Nee, jij moet weg, jij moet weg! Ik ga zo weer weg maar ik wil graag even je moeder spreken. Mag dat?

Langzaam duwde ik de deur verder open. Ze liet het toe. Rustig vroeg ik naar haar moeder. We slaagden erin om op de bank te gaan zitten met thee. En de medicatie wilde ze nu toch wel innemen. Ze werd rustig en samen met moeder probeerden we haar nu in alle kalmte uit te leggen waarom de opvang nu niet doorgaat.

Er is in dit geval geen schuldige. Het is onbegrip, het meisje begrijpt niet waarom ze niet naar de dagopvang kan. Ze hoort de woorden van haar moeder wel maar ze begrijpt het niet.

Hoe zit het met mensen die hun verstand volledig kunnen gebruiken?
Innerlijke onrust lijkt niet per se tot de dingen te behoren waarvoor we zelf kiezen. Daarom zijn we geneigd ongunstige omstandigheden de schuld te geven, wanneer we onze kalmte verliezen. Maar wat is het eerst? Het slechte humeur of de onvriendelijke buurvrouw? Ben je in een vreselijk humeur omdat de buurvrouw zo onvriendelijk is of komt het alleen maar zo onvriendelijk over omdat je zelf in zo’n humeur zit voordat je de buurvrouw zag?

Een reden voor ons gebrek aan kalmte is dat we graag allerlei misstanden bedenken die we dan verantwoordelijk kunnen stellen voor ons slechte humeur:

Alice staat zoals elke ochtend in de file. Kennelijk is ze vandaag wat laat van huis gegaan en dus zal ze waarschijnlijk ook te laat op kantoor komen. In plaats van dit gewoon te accepteren en bijvoorbeeld een mooi luisterboek te luisteren, begint ze haar ‘verantwoordelijken’ te zoeken, naar de booswichten die er de schuld van zijn dat zij zich zo ‘moet’ opwinden. Geen wonder! Denkt Alice boos. Als de stoplichten steeds op rood staan, komt geen mens meer voorruit. En die sukkel voor me zit zeker te slapen! Echt het wordt de hoogste tijd dat de ringweg er eindelijk komt, maar de gemeente maakt schijnbaar liever nog een paar jaarplannen voordat er eindelijk iets gebeurt. En trouwens, er zijn gewoon veel te veel auto’s op de wereld! Als de trein niet zo schandalig duur was, zou je tenminste nog een echt alternatief hebben, maar bij deze prijzen …

En voordat Alice erop bedacht is, heeft ze zich door gesprekken met zichzelf over milieu- en verkeersbeleid woedend gedacht. Had ze haar negatieve gedachten niet de vrije loop gelaten, dan zou Alice misschien nog vat gekregen hebben op haar stemming. Maar zo hebben zich de oorspronkelijke zenuwachtigheid ook nog agressie, intolerantie en verbittering in haar geest genesteld. Dat Alice kalm en goedgehumeurd op kantoor zal aankomen, is daardoor uiterst onwaarschijnlijk geworden.

Gespannenheid heeft niet zoveel met uiterlijke hindernissen te maken, maar vooral met de manier waarop we met problemen omgaan. Alleen degene die de volledige verantwoordelijkheid over zijn gevoelens en reacties aanvaardt, kan zich van het beklemmende gevoel bevrijden dat hij voortdurend het slachtoffer is van uiterlijke omstandigheden. Lastige situaties zullen zich altijd weer voordoen. En zelfs aardige mensen zullen soms dingen doen of zeggen die kwetsend kunnen zijn. Of wij dan ook gekwetst of geïrriteerd reageren, blijft altijd nog onze zaak, want wij beslissen of we beledigd zijn, ons gewoon verbazen of zelfs heel bewust vrolijk en kalm blijven.

Welke moeilijkheden er ook op ons afkomen, niemand ter wereld kan ons dwingen onze zelfbeheersing te verliezen of uit ons vel te springen. Je kunt dus rustig in je vel blijven als je althans beseft wat je uit je evenwicht brengt en moeite doet om dat wat je ongelukkig maakt dan ook los te laten.