Selecteer een pagina

Het is zeker niet altijd eenvoudig om een vreemd perspectief in te nemen. Je agressie de vrije loop laten is (voor velen) veel gemakkelijker, want zo blijf je het lastige zoeken naar oplossingen bespaard. De vraag is wel of er op deze manier wel oplossingen gevonden kunnen worden.

Of een kind nu huilt, zich uitleeft, niet gehoorzaamt, brutaal is, of iets stuk maakt – nog steeds is het antwoord daarop niet ‘geweld’. Elke maatregel die de waardigheid van een kind schendt, die niet leert maar dwingt of, bijna nog erger, met onverschilligheid straft, verwondt de ziel van het kind. De enige lering die kinderen uit geweld trekken is dat geweld gerechtvaardigd en ‘normaal’ is.

We zijn in het voorgaande nagegaan of geweld soms zinvol kan zijn. Soms lijkt het misschien zo, maar schijn bedriegt, omdat geweld alleen maar vernietigd en niets opbouwt. Omdat agressie altijd nieuwe agressie aantrekt, kan uitsluitend vredelievendheid de oplossing brengen. Vredelievendheid is overigens niet hetzelfde als passiviteit. Oplossingen vinden kan heel moeilijk zijn – met geweld een oplossing zoeken staat gelijk aan het staken van het zoeken naar een oplossing. 

Vrede betekent met elkaar optreden
Daarbij is het helemaal niet nodig – en vaak niet eens wenselijk – om hetzelfde te doen. Bijvoorbeeld bij voetballen.
Tweeëntwintig spelers kunnen met elkaar spelen. Elf spelers proberen in het ene doel te schieten, de andere elf in het andere doel. Dat ze verschillende doelen hebben vormt nu juist het spel; het is geen vijandschap. Iedere speler respecteert zijn medespelers, vermijdt zijn medespelers schade te berokkenen en kan erop vertrouwen dat ze hem niet verwonden. Het spel is gebaseerd op plezier in beweging en op het verkennen van de eigen grenzen.
Tweeëntwintig spelers kunnen ook tegen elkaar spelen. Er staan twee vijandige partijen tegenover elkaar, die vechten om de andere te overwinnen. Tot bijna elke prijs. Als de tegenstander niet wordt verwond, dan alleen om mogelijke straffen te ontlopen. Maar als het loont wordt de vijand ook dan verwond. Het spel is op geldingsdrang en eigenbelang gebaseerd.
In het beroepsvoetbal spelen de spelers niet met elkaar maar tegen elkaar – de gevolgen zijn blessures, woede en teleurstellingen. En de spelers hebben lang niet zoveel plezier in het spel als kinderen bij hetzelfde spel. Zelfs bij spelen bestaat zelden vredelievendheid. Het hele leven lijkt een gevecht te zijn.

We moeten beginnen met vrede in onszelf te zoeken
Als we al met onszelf vechten, als we onszelf geweld aandoen, als onze gedachten en gevoelens tegen elkaar strijden – hoe moet er vrede in de buitenwereld zijn, als er nog niet eens vrede in onszelf bestaat?

  • We kunnen gewoon vreedzaam zitten.
  • We kunnen onze adem volgen.
  • We kunnen onze gedachten laten gaan naar iets moois.

Als er eenmaal zachtmoedigheid in ons bestaat, zal het ons al veel gemakkelijker vallen om ook vredelievend naar buiten op te treden. We hoeven geen staatsmannen of waardigheidsbekleders te zijn om vrede in de wereld te brengen.

  • We kunnen onze kinderen zonder geweld laten opgroeien.
  • We kunnen begripvol met onze vrienden en onze familie omgaan.
  • We kunnen vreemde mensen open en vredelievend tegemoet treden.
  • We kunnen onze ondergeschikten respecteren en hen niet in hun waardigheid kwetsen.
  • We kunnen onze meerderen als medemensen en niet als vijanden beschouwen.
  • We kunnen geweldloos communiceren.

Ieder is een deel van de wereld. Alle delen van de wereld zijn onscheidbaar met elkaar verweven. Het individu en de wereld zijn dus op een hoger niveau één. Daarom is ieder mens belangrijk. Onze geliefde Schepper heeft ieder mens belangrijk gemaakt en met een rede op deze wereld neer gezet

Zoals geweld, geweld voortbrengt, zo leidt goedheid tot goedheid.

Wanneer we naar onze innerlijke stem luisteren en het eiland van vredelievendheid in ons hart ontdekken, vinden we kalmte, geborgenheid en geluk – en veranderen daarbij de wereld waarin we leven een beetje.